براتون آهنگ سریال "آخرین گناه" رو گذاشتم که هر کس دوست داشت، گوش بده!!

حامد بهداد جواني است كه اين روزها در چند فيلم بر پرده سينماها حضور دارد.
او «خسرو»ي كافه ستاره است و «بهروز» باغ فردوس پنج عصر و او در جشن سينماي ايران نيز به خاطر فيلم كافه ستاره نامزد دريافت جايزه شده است، رويايي كه برآورده نشد، اولين بار او در نقش اول فيلم «آخر بازي» ديديم پس از آن «اين زن حرف نمي زند»، «بوتيك»، «چاي تلخ» كه هيچ وقت تمام نشد، «رقص با ماه» و كمي بعدتر او را در سريال «پرعقاب» مي بينيم.
آن چه در پي مي آيد گفت گويي است كه هنگام فيلمبرداري مجموعه پرعقاب با او داشته ايم.
    
    از معدود بازيگراني هستيد كه با جسارت و تمام انرژي، نقش هاي كوتاه را مي پذيريد و خوب هم بازي مي كنيد؟
    
    به خودم اطمينان دارم. شيوه من تفاوت دارد. زماني كه هيچ كس مرا نمي شناخت و پنهاني روياي بازيگر شدن را داشتم، هميشه با خودم مي گفتم كه بايد با نقش اول وارد اين كار بشوم و اين را مدام با خودم تكرار مي كردم و ديديم كه شد. اما بعداديدم كه بيش تر از نقش اول خود بازيگري را دوست دارم. اين بازيگري و خود هنر است كه مهم است. اين سينما ست كه عزيز است. اين نگاتيو، اين فيلمبرداري و اين جهان سينماست كه جذاب هستند.
    
    در واقع با نقش يك وارد شديد و بعد با هر شيوه اي سينما را ادامه داديد.
    
    بله با هر شيوه اي و تاكيد مي كنم بيش تر از هر چيز خود سينما برايم مهم است، نوشتن، فيلمنامه، نور، كارگرداني، عكاسي، ديالوگ، بازيگري، دكور، لباس و باز سينما. و بيش تر از همه تركيب تكنيك سينما با چيزي به نام قصه. وقتي كه داستان و عكاسي با هم آميخته مي شوند خيلي زيبا مي شوند.
    
    الان كه از روياهايتان صحبت مي كني احتمالابايد ريشه اي قديمي تر داشته باشد، مثلامربوط به دوران كودكي شود. اولين فيلمي كه شما را شيفته سينما كرد.
    
    من در همين دوران كودكي با سينماي كلاسيك آشنا شدم، يعني سينمايي كه مبتني بر يك دكوپاژ كلاسيك و بازي هاي كلاسيك است و مبتني بر روايت ها و قصه هاي كلاسيك. چيزي مثل «بر باد رفته» و يا «كازابلانكا»
    
    حالا خوشحال و راضي از تحقق روياهايتان هستيد... يادم مي آيد كه هميشه خيلي با حسرت از دوره نوجواني و روياها و دوستانتان مي گفتيد.
    
    تمام اين روياها فقط تا اندازه اي محقق شده اند. اما واقعيت اين است كه روياهاي من رشد كرده اند و من از رشد روياهاي خودم خيلي عقب هستم. امروز در كنار دوستانم مي گويم يك روز به اين جا مي رسم، مثلااز آكادمي جايزه مي گيرم. حالا شايد يك روز هم اين اتفاق بيفتد، اما روياها در حال رشد كردن هستند و حالا اين رويا پيش دوستانم جا مي ماند و من با آن روز غريب هستم. انگار وقتي كه موقع مقرر برسد ديگر آن روز به من تعلق ندارد و من همچنان از روياهايم عقب هستم. حالا شايد من به توفيق نسبي رسيده ام. بچه محل هاي آن روز با ذوق و شوق مرا بغل مي كنند و مي گويند «واي حامد بارك الله، اي ول» ولي من ته دلم سيراب نيست. شايد به خاطر اين كه استرس و اضطراب هاي زندگي آدم را راحت نمي گذارند و احساس مي كنم هميشه هيچ چيز سرجاي خودش نيست و هميشه كمبود پيش پا افتاده ترين چيزها را داريم، چيزهايي كه ظاهرابايد روزمره زندگي باشند و روال عادي خودشان را داشته باشند.
    
    مثلا؟
    
    مثلااين كه تو درآمد داشته باشي و آخر برج محتاج اين نباشي تا دوباره اين موعد زودتر برسد و حقوق ات را زودتر بگيري. رفاه، آسايش، آرامش و ... وجود اين ها تضمين مناسبي هستند تا آدم با خيال راحت تري خود را وقف روياهايش كند. اگر مي گويم هنوز به روياهايم نرسيده ام، معني اش اين است كه من هنوز مطالعه نابي را كه بايد داشته باشم ندارم، زندگي خوبي را كه مي خواهم ندارم، آرامش ندارم. نمي دانم، شايد معني زندگي همين است، اين كه تو هيچ وقت به آن چيزي كه مي خواهي نمي رسي، چون شايد آدم واقعانمي داند كه در پي چيست و اصلاچه مي خواهد. اضافه مي كنم كه من نوعي تمام اين ها را جست و جو مي كنم.
    
    حالا شايد با همين حرف ها به نظر برسد از اصل مصاحبه دور شده ايم، اما خب فكر مي كنم همين نگاه و همين حس ها به نوعي با نقش هايي كه بازي مي كنيد آميخته مي شوند و نقش را جاندار، زنده و پراحساس مي كنند و البته هميشه در اين نقش نوعي بي قراري است. نوعي شناسنامه بازيگر.
    
    راست مي گويي. ممكن است كه گاهي اوقات بازي ام خوب نبوده، اما بد هم نبود. اين جبر است. مثل اين كه به استاد شجريان بگويند، فالش بخوان. اگر توانست؟ هيچ وقت امكان پذير نيست، او هيچ وقت بد نمي خواند. من دوست ندارم از خودم بگويم، چون واقعاهميشه به لحظاتي مي رسم و احساس مي كنم تمام شده ام و از خودم بدم مي آيد.
    
    خب از اين بگوييد كه چرا اين قدر نقش هايتان شبيه خودتان مي شوند؟
    
    حالا بايد در واقع از دو موضوع صحبت كنم. اول شناسنامه بازيگري اين كه گفتي يكسري بي قراري هميشه در همه نقش هايم ديده مي شوند، براي اين كه همه اين نقش ها را خودم بازي مي كنم. در جهان امروز خيلي ها هستند كه بي قرارند و خيلي هاشان هم بازي مي كنند، اما نقش خوب در نمي آيد. اگر نقش خوب در مي آيد و تاثيرگذار است مربوط به اين نيست كه من بي قرارم، چرا كه من اگر بي قرار هم نبودم، نقشم خوب از كار در مي آمد. در واقع بي قراري جزيي از من است.
    
    و نكته دوم؟
    
    پيش از مصاحبه از فيلم «باغ فردوس...» صحبت كرديد من در اين فيلم مي خواستم نقشي را بازي كنم، متفاوت تر از فيلم هاي ديگرم و خودم فكر مي كنم موفق بوده ام. الان كه دوباره فيلم را مي بينم احساس مي كنم كه اين آدم نه بد است و نه خوب است. او پرسوناژي است كه در حد تيپ باقي مانده، اما موفق عمل كرده است. در واقع من دست به آزمايشي زدم. اين براي من اثبات شده كه اگر بخواهم نقش بلندي را خوب بازي كنم، بايد در يك مقطع نقش كوتاه-كوتاه را بازي كنم. حالا يعني چي؟ يعني اين كه در فيلم ديگري نقش بلندي در انتظار توست، اما تو بايد قبلابراساس همان نقش هاي كوتاه به يكسري قابليت ها و آمادگي ها برسي كه حالا اگر داري نقش بلند را بازي مي كني ديگر درصد اشتباه تو خيلي كم و اصلاوجود نداشته باشد. نبايد خطا كني، چون قرار است كه به مدت دو ساعت، بار يك فيلم را به دوش بكشي و در اصل آن نقش در مدت زمان يك يا دو ماهه. از طرفي تمام اين كوشش به خاطر اين است كه اگر تماشاگر وقت مي گذارد و به تماشاي فيلم مي نشيند، اين دو ساعت و اين كار براي او سهل شود.

منبع:روزنامه ی سرمایه

در هر صورت باز هم اینجاییم!!bazi-behdad.... و ادامه میدیم.....

من یه کم فعلا گرفتارم ولی سعی میکنم به زودی آپ کنم. 

خیلی از همتون ممنونم که هنوز منو همراهی میکنین با این همه بی نظمی!!

تو این پست میخوام یه نظر سنجی بزارم!!

نمیدونم چی بهش میگن نظر سنجی تشریحی؟! لابد دیگه!! میخوام نظر شما دوستان رو در مورد بهترین سکانس نقش آفرینی حامد بهداد بدونم!از نظر خودم هم خیلی از سکانسها هست که خوبن و جزو بهترین هان ولی اگر میشه روی بهترین فکر کنین نه بهترین ها!! فقط یک سکانس. میتونین  نظرتون رو در مورد چند سکانس بگین ولی فقط یکیش میشه بهترین و در آخر همون یکی رو نام ببرین!

من خودم هم روی بهترین فکر میکنم و نظرمو میگم! برای نام بردن سکانس مورد نظر علاوه بر اسم فیلم اگر اطلاعات دیگه ای(مثل نام کارگردان) هم دارین لطفا بگین!! 

هر کسی هم حوصله نداشت کارایی رو که گفتم انجام بده عیب نداره؛ هر جوری خواست نظرشو بگه، من باز خوشحال میشم!!

موضوع بحثشون هم هفته ی دفاع مقدس،  شهادت و از این جور حرفا بود! حرفای بهداد هم اصلا کلیشه نبود. اگر احمد زاده(مجری برنامه) هم از بهداد تعریف نمیکرد بهتر میشد!

در ضمن چون برنامه رو از اول ندیدم نمی تونم براتون حرفاشو بزارم تو وب، تازه زیاد هم نبود زود باهاش خدافظی کردن! و چون خط ریش داشت و موهاشو ژل زده بود نشونش نمیدادن!! بهداد حرف میزد ما احمد زاده می دیدم؛ خب اینم یه جورشه دیگه!